Ջութակ և սրինգը
Այստեղ նա արտահայտում է կյանքի և արվեստի փոխհարաբերության հարցը,
որը
թեև
վերացական,
բայց
հեռու
չէ
ճշմարտությունից:
Զրույցը
սկսվում
է
իբրև
սովորական
հովերգույթյուն. << Թարմ գարուն էր, օրը պայծառ, կապուտակ, անգեսի մթին անտառի պուրակում ճախրում էին թռչունները, հովը գալիս, թել-թել տանում էր ծառերի թևերն ու քղանցքները, առուն քչփչում, և գեղեցիկ Լակըմեն սիրում էր երջանիկ Հայանթուն>>:
Երգում
էր
Լակմեն,իսկ Հայանթին
եղեգնյա
սրինգով
կրկնում
է
նրա
երգին:
Աշխարհը
կարծես
լցված
է
երգով
ու
երջանկությամբ:
Լակմեին
սիրում
է
նաև
մի
տխուր
տղա
՝
Նալը,
որը
մենակ
շրջում
է
անտառներում,
հորթի
աղիքներ
կախում
ծառի
ճյուղերից,
չորացնում
և
ոլորում:
Հեգնանքով
խոսում
են
,որ
նա
ինչ-որ
նվագարան
է
շինում:
Մի անգամ գարնանը, երիտասարդների ուրախ հավաքույթի ժամանակ, բանաստեղծ խալդունի խնդրանքով նվագում է Հայանթին և Նալը: Հայանթու սրինգը հնչում է իբրև կախարդական պատրանք, երջանիկ մոռացություն:<< Ամենքը
ակամա
նայեցին
նրա
լուսափթիթ
դեմքին
ու
սկսեցին
երազել:
Ժպտաց գեղեցիկ Հայանթին, ու այդ ժպիտի հետ ցոլաց նրա ձյունե ատամնաշարը:
Ժպտաց նաև գեղեցիկ Լակըմեն, և նրա վայրահակ սև թարթիչներից կախ ընկավ սիրուն, մանրիկ ժպիտը:
Սակայն Հայանթու արվեստի գեղեցկությունը խաբուսիկ է, քանի որ նա ժամանակավոր մարդկանց հոգիները լցնում է մոռացության երազներով:Եվ ահա նվագում է Նալը իր ջութակը:
Նալի նվագը ալեկոծում է մարդկանց հոգին և ատելություն հարուցում տառապանքի հանդեպ: Դեմիրճյանի հարազատ է Նալի արվեստը, որը մերժում է ցավերով ու զրկանքներով լցված իրականությունը: Չնայած Նալի արվեստը ավելի բարձր է Լակմեն ընտրում է Հայանթին: Բանաստեղծ Խալդունի խոսքերով Դեմիրճյանը ցանկացել է բացայտել մարդկային կյանքի ողբերգությունը՝այն որ կյանքում իրական արժեքները քչերն են հասկանում և ընտրում:
No comments:
Post a Comment